Garibaldi Rio Grande do Sul

Over Garibaldi (deel III, het uiterste zuiden van Brazilië)

Garibaldi, Bento Gonçalves en de Wijnvallei.

Het voormalige stationnetje is nu een museum annex opslag van de Champagnoise van Garibaldi, waarvan ik op verzoek een paar glaasjes naar binnen mocht werken. Fris en fruitige bubbels.

Het is alweer een paar jaar geleden sinds ik beloofd heb om nog een derde deel over Garibaldi te schrijven. Ik was daar in 2015 om te zien of het me daar beviel. Ik nam me voor om in het begin van de zomer daar eens rond te gaan kijken. Ik kocht een ticket voor in juli, toen ik daar aankwam regende het en dat veranderde eigenlijk niet zoveel in de dagen daarna. Het drong toen pas tot me door dat het daar nu winter was. Zoiets van “Eikel” slingerde ik naar mijn hoofd. Och, het vroor niet en zo af en toe scheen er een waterig zonnetje. Gelukkig was ik daar midden in een wijngebied wat de pijn enigszins verlichtte.

Het verloop van de reis.

Vanuit Teresina vloog ik naar Brasilia waar ik een overstap had op een vlucht naar Porto Alegre (de hoofdstad van Rio Grande do Sul). Vandaar ben ik naar Bento Gonçalves gereisd. En terug idem dito in omgekeerde volgorde.

Teresina – Porto Alegre

Alweer een succesvolle start

Het vliegveld van Teresina heeft een parkeerplaats voor auto’s, motoren en fietsen, een hoofdgebouw van 2 verdiepingen en 1 (één) start- en landingsbaan. Per dag maken daar een stuk of wat vliegtuigen gebruik van. Kleine toestellen voor binnenlandse vluchten zoals binnen Europa Ryan Air er een vloot van heeft. Je kent ze wel die toestellen waarvan het uiteinde van de vleugels verticaal staat. Het vliegveld ligt midden in de oude stad. Dus of je nu landt of opstijgt, je vliegt altijd voor een deel rakelings over woningen. Gelukkig woon ik aan de andere kant van de stad.

Met kromme tenen vertrokken
Met kromme tenen vertrokken

Voordat ik de lucht in vloog keek ik nog even uit het raampje. De reis van ca, 3800 km heb ik gemaakt met een tussenstop in Brasilia. Het was al laat toen ik in Porto Alegre aankwam, en donker. Een taxi bracht me naar mijn vooraf besproken Ibis hotel. Je steekt je creditcard in een apparaat, je beantwoordt een paar vragen, je betaalt en je krijgt er een keycard voor terug en een papiertje als bewijs dat je recht hebt op een ontbijt. Ik heb lekker geslapen en goed ontbeten. Het uitzicht vanuit mijn kamer gaf me niet het gewenste vakantiegevoel. Het regende en ik keek uit op een haven met heel veel grijs water en een volledig bewolkte lucht erboven.

Porto Alegre naar Bento Gonçalves.

Vanuit het hotel heb ik weer een taxi genomen naar het busstation. Daar heb ik een kaartje gekocht naar Bento Gonçalves omdat ik daar meer mogelijkheden heb om een geschikt pension te vinden. De busreis was niet bijzonder en ik heb ook niet veel gezien. Het stortregende de hele reis, hier en daar was er zoveel water op de weg dat het verkeer stapvoets moest rijden en soms zelfs maar van 1 rijbaan gebruik kon maken. Ik heb niet in de rats gezeten maar ‘m wel geknepen

Voor het pension zag het er zo uit, halverwege een steile oprit

In de loop van de middag stapte ik op het busstation uit en heb in samenspraak met een taxi-chauffeur een pension gevonden. Ik heb er niet veel foto’s van en de foto’s die ik heb zijn niet spannend of de moeite waard. Ik had een slaapkamer, een badkamer met toilet en een CV die het deed. Als het ontbijt de volgende dag in orde zou zijn dan was het voor mij goed genoeg. Die avond heb ik een pizza gegeten in een pizzeria vlakbij om de hoek. Daarna geslapen als een blok en de volgende ochtend heerlijk ontbeten.

Garibaldi

Na het ontbijt heb ik zo snel mogelijk de bus naar Garibaldi genomen, hemelsbreed een afstand van niks maar uiteindelijk bleek Garibaldi een van de laatste haltes op de route te zijn. Jammer van het weer want er was genoeg te zien onderweg. Ik moet beslist nog een keer hier naar toe in de Nederlandse winter want dan is het zomer hier. Zo rond Kerst en de jaarwisseling lijkt me wel aantrekkelijk. Hierboven wat aardige plaatjes uit Garibaldi, de rest is verpest door de regen.

Het museum in het voormalige station van Garibaldi heeft niet veel om te tonen. Op de foto’s hierboven en ook aan het begin van dit artikel zie je het grootste deel van de collectie.

Het is hier net zoals in Nederland, als het regent in het najaar heb je weinig animo om de omgeving te verkennen maar als de zon schijnt in het voorjaar kun je de verleiding niet weerstaan. Ik zou hier goed kunnen wonen maar de kans is groot dat ik de tropen ga missen.

Vale dos Vinhedos – Vallei van de wijngaarden.

In de beide voorgaande berichten over Garibaldi en omstreken heb ik het al uitgebreid gehad over dit wijngebied. Het blok foto’s hiervoor en hierna vormen een aanvulling daarop in plaatjes.

Ik heb een aantal wijnen uit deze streek geproefd. Doorgaans zijn ze té zoet naar mijn smaak of ze bevatten té veel sulfiet zodat hoofdpijn onvermijdelijk is. De droge witte wijnen en de Champagnoise van Garibaldi zijn oké.

PROOST

De duurdere typen droge rode wijn zijn redelijk tot goed maar dan kies ik toch voor de goedkopere en kwalitatief veel betere wijnen uit bijvoorbeeld Chili of Argentinië.

Of er ooit een vervolg komt, ik hoop van wel.

Al mijn lezers wens ik vanuit mijn luie stoel een goed Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar toe.

Tot 2019

Nieuwste artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up