Op een zondag kwam een vriend voorbij

Mijn vriend

Koken doe ik nog maar een paar keer per jaar want daar gaat te veel tijd in zitten. Op verzoek wil ik nog wel eens een uitgebreide, liefst Indische, maaltijd bereiden omdat ik er plezier in heb anderen te zien genieten.

In het afgelopen anderhalf jaar hebben mijn zuster en een vriendin me redelijk wat Indische keuken-ingrediënten opgestuurd zodat ik daarmee ruim vooruit kan.

Op sommige dagen bestel ik een maaltijd via WhatsApp voor R$ 12,00, dat is minder dan 3 Euro, en op andere dagen scharrel ik mijn kostje bij elkaar. Daar kan ik niet voor koken. Soms in de supermarkt of ergens onderweg bij een stalletje op het voetpad. Een enkele keer ga ik iets luxer uit eten maar dan nog kost het geen vermogen.

Peixada, vis garnalen en groente

Omdat ik geen auto meer heb kom ik niet zo vaak buiten de stad, buiten de stad is er vrijwel niets. Een nederzetting van een paar huizen en wat dorpjes. De meeste dorpjes liggen op een afstand van 40 tot 50 kilometer van Teresina. Onvergelijkbaar met Nederland waar het volgende dorp of stad op loopafstand ligt. Zodoende blijf ik in de stad als ik buitenshuis wil eten. Er zijn hier geen spoorlijnen (meer), terwijl de busverbindingen voor mij ondoorgrondelijk zijn en bovendien worden op de lokale lijnen stokoude bussen ingezet. Daar waag ik me niet aan.

En toen werd er aangebeld

Een vriend met een handeltje in meel nodigde me uit om samen met wat anderen ergens ten zuiden van Teresina langs de rivier “de Poty’’ de middag door te brengen. Nou, dan weet ik wel hoe laat het is. Nu ben ik niet vies van een goede maaltijd met wat lekker koud bier erbij maar meestal moet er zoveel bier worden weggewerkt dat ik minstens de volgende dag daar nog wat lullig van uit mijn ogen kijk.

Aantrekkelijk! Dus ga ik mee.

De meeste doorgaande wegen kennen geen zijwegen, tenzij het een afsplitsing betreft die naar een volgend dorp voert. Alle andere zijwegen zijn zandpaden met gaten, stenen en soms water. Zo’n zandpad kozen wij, ik bedoel dat de chauffeur natuurlijk wel wist waar hij naar op weg was dus van kiezen was eigenlijk geen sprake.

Je kunt je niet voorstellen dat daar iemand woont

Zo links en rechts passeerden we wat huisjes met wat rondscharrelende kippen en meestal een hond. Soms waren die huisjes niet zo veel meer als een hut opgetrokken van takken, stro en aarde. En daar woonden dan hele gezinnen. Eigenlijk woonden ze buiten en sliepen binnen. En zo reden we zeker een dik kwartier over het zandpad toen we er plots kennelijk waren. De auto stopte op een open plek in het bos (struikgewas). Er stonden wat oude auto’s en er scharrelden een paar kippen. Zou dit het zijn waar we gingen eten? Ik had er wel vertrouwen in, ik woon hier tenslotte alweer acht jaar en ben ondertussen heel wat gewend. We werden onthaald als verloren zonen en dochters, zo vriendelijk en enthousiast.

Over het eten waren we het snel eens

En over het drinken ook! ……. Dat moest ijskoud bier uit kleine glaasjes zijn. Daar had de waard kennelijk op gerekend. Maar een halve graad te koud en het bier is ijs. De eerste fles kon zodoende linea recta terug. De tweede was precies goed zodat het stof van onderweg alras was weggespoeld. Het eten, galinha caipira ao molho pardo, arroz e pirão (scharrelkip in bruine bouillon, rijst en wat van de bouillon gemixt met cassave meel) was licht verteerbaar zodat we al snel door de eerste portie kip heen waren.

De kip, het bier en de setting

Geen probleem overigens want het bleek dat we in de gaten werden gehouden. Zonder erom te hoeven vragen daagde een volgende schaal met kip op. Dure restaurants zouden hier qua gastvrijheid, nog wat van op kunnen steken. Het bier vloeide rijkelijk en de stemming werd uitbundiger. Maar voordat het donker wordt ga ik nog even snel wat foto’s maken.

Over het vee en de manga’s

Op het terrein scharrelden kippen, sommigen met wat kuikens in het kielzog. De kippen met kleintjes zullen wel niet zo snel in een gerecht verwerkt worden, dacht ik. De kippen zonder kuikens, ik denk dat kippen niet over de dood nadenken als ze al nadenken tenminste, die stonden op de shortlist voor als er meer gasten kwamen. Hier en daar zag ik ook een haan, essentieel voor het nageslacht en het in standhouden van de populatie. Gelukkig voor hen stond er geen “coq au vin” op het menu.

Op het terrein stonden een aantal manga bomen vol met manga’s die nog niet rijp waren. De rijpe manga’s lagen onder de boom en werden enkele malen per dag bij elkaar geharkt als veevoer voor de varkens. De kippen scharrelden naar zaadjes en deden zich tegoed aan de maiskolven die hier en daar op hen lagen te wachten.

Aan het andere eind van het terrein stond een hutje van takken stro en aarde wat diende als een varkensstal vermoed ik. In een met prikkeldraad afgezet gedeelte waarin ook het hutje stond liep een stel varkens. Een ander stel lag in een modderige poel nog wat na te genieten, waarvan? Ik heb ze niet geteld maar ik schat 10 huis tuin en keuken varkens en 1 zwijn(tje). Ze deden zich tegoed aan de manga’s. De volgende keer bestel ik een gerecht van varkensvlees, ze smaken vast naar manga.

Over de fiets en de VW-busjes

Zelfstandig staande fiets onder de mangoboom

Op het terrein stond een fiets, eigenlijk een soort van rijdend mini cafetaria. Vanwege de speciale constructie van de voorkant kan de fiets, als je gestopt bent, zelfstandig staan. Voorop en achterop worden, in vol bedrijf, een aantal plastic containers en een isolatie bak van piepschuim vervoerd zodat hetgeen koel moet zijn dat ook blijft.

De laatste Braziliaanse VW-busjes

De twee VW-busjes zijn helaas niet van het gewilde type voor verzamelaars. Het zijn verwaarloosde exemplaren van het laatste type waarvan een paar jaar geleden de productie in Brazilië is gestopt. Er zijn er hier nog genoeg van dit type. Kevers zie je ook nog regelmatig. Of die te koop zijn, dat weet ik niet. Ik ga ze in ieder geval niet verschepen want ik denk dat er geen droog brood aan te verdienen valt.

Toen we verzadigd waren

Gingen we met de auto, zo’n pick-up truck voor 8 passagiers, weer op huis aan. De BOB, die kennen ze hier niet dus de meelbaas reed zelf. Op dit soort wegen is geen verlichting en gelukkig ook niet veel verkeer en dat is een van de redenen dat we veilig thuis zijn gekomen. Jammer dat zo’n gezellige middag en avond meestal uitmondt in een barstende koppijn de volgende ochtend. Ik had vooraf geen Engov geslikt maar voordat ik ben gaan slapen heb ik wel een paar paracetamol tabletten met twee glazen water ingenomen.

De volgende dag was ik duf, ik had het gevoel dat er watten in mijn hoofd zaten in plaats van de veronderstelde hersenen.

Hoofdpijn is me bespaard gebleven dus als er andermaal een vriend voorbijkomt ga ik weer braaf mee.

Nieuwste artikelen

8 Comments

  1. Wat een leuk verhaal, deze vrienden weten wat lekker is. Samen eten en drinken en vrolijk zijn. Ook al heeft men niet veel, zo met z’n allen is het leven goed.

    1. Wat een leuke reactie. Inderdaad, dit soort leven bevalt me wel.
      Zo van niets hoeft en bijna alles kan.

  2. Leuk stukje om te lezen! Herkenbaar! Heb schoonfamilie leven in de middel of nowhere en jouw verhaal bracht mijn gedachte daar weer heen. Dieren om het huis, fruitbomen, zandweggetjes, huisjes van steen en platen!

    1. Bedankt voor je reactie Mario, nu weet ik weer waarom ik dat alles online zet

  3. Enjoy the good life🍻😎. Over the good life gesproken: het is weer bijna top 2000 tijd. Een week lang genieten en herinneringen ophalen. Druk bezig om mijn jaarlijkse stemlijst samen te stellen. Jij al een lijstje? Ik ben benieuwd!

    1. Bedankt Mervyn. Kan ik mijn voorkeur voor de top 2000 uiterlijk vandaag nog inleveren?

  4. Wat goed geschreven Dirk. Ik zat in de auto voelde de hobbelige weg en proefde de kip. Dit zijn de mooie dingen in het leven en het hoeft niet wekelijks maar af en toe zo genieten houdt het leven leuk.

    1. Je doet me blozen Corry, maar tegelijkertijd voel ik me ook trots.
      Voor jou en mij is het een droom om op zo’n plek te mogen eten, drinken en jezelf te zijn.
      Voor de mensen hier is het niet speciaal, ze gaan liever voor de luxe.
      Gelukkig zijn we in Nederland die fase voorbij.

Laat een reactie achter op Corry Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up