Morgenavond vlieg ik terug naar Teresina

De vakantie zit er alweer bijna op

En dat is jammer. Maar aan alles komt een eind, ook aan een week vakantie in Buenos Aires.

Met die gedachte in mijn hoofd stapte ik vanmorgen mijn bed uit. Alles leek plotseling minder interessant, alledaags. Ook mijn ontbijt met een straf bakje pleur slaagde er niet in om mijn stemming te beïnvloeden. En zo spendeerde ik bijna de hele morgen aan de ontbijttafel van het eens, in mijn beleving, zo bijzondere eetcafé Suarez.

Het was mooi weer, plotseling was ik me weer bewust van al hetgeen ik nog niet had gezien. Maar nee, daar ga ik niet aan beginnen. Ik maak er een relaxed dagje van. Niets hoeft, ik ga gewoon genieten. De straat (“Lavalle”) waaraan Suarez ligt, loopt vanaf “Avenida 9 de Julio” tot aan de haven “Puerto Madero”, die ga ik tot aan de haven bewandelen. De Avenida 9 de Julio is een uitzonderlijk brede weg die min of meer Noord Zuid loopt, ten Oosten van het centrum. Daar vind je ook de Metro, de bussen, leenfietsen en een brede doorgaande weg. Ongeveer halverwege een verbreding: “Plaza de la República” met een witte obelisk. Zie ook de foto’s hieronder. Zie jij ook iets vreemds?

Van hieruit loop ik naar de haven. Maar eerst dat huis op het dak van een gebouw met meer dan 8 verdiepingen. Het is echt een woonhuis maar waarom hebben ze het daar op het dak gebouwd. Het staat niet en het kan niet en toch is het daar.

Lavalle is een winkelstraat met restaurants, bars en koffiehuizen. Genoeg te zien. Bij een geldwisselaar koop ik wat Pesos. Gelukkig is de Peso weer wat in waarde gedaald. Vandaag heb ik 10,1 Peso voor 1 R$ zodat ik weer meer kan besteden voor hetzelfde geld. Dat opent perspectief.

De haven heb ik niet gehaald, er was zoveel te zien onderweg. Ik ben lang blijven hangen vlak bij een kruispunt waar de tango werd gedanst. Niet uit enthousiasme of misschien toch wel maar omdat ze na elk optreden met de pet rondgingen leek het me eerder een beroep dan een uiting van plezier. Hoe dan ook, een boeiende dans. Elke pas lijkt verschillend en met zoveel passen per optreden moet ik er niet aan denken dat ik het ze na zou moeten doen. Jaren zat ik op dansles waar ik geen danspas heb opgestoken. Als ik ergens te gast ben en ten dans word gevraagd, wat me zeer frequent overkomt, moet ik steeds met een smoes elke dame met een kluitje het riet in sturen. Schuin aan de overkant zie ik een café waar ze vast wel koffie hebben. Binnen bestel ik koffie en kijk om me heen.

De koffie was erg bitter, geen geslaagd bakje dus. Om de smaak weg te werken heb ik een quiche besteld en een glas limonade. Limonade hier in Zuid Amerika bestaat uit limoensap met het een en ander erin voor de juiste ervaring, lekker koud met een rietje zodat je niet met je lippen het glas hoeft aan te raken. Dit vanwege de bacteriën zeggen ze hier. Maar koffie, thee en bier gaan weer zonder rietje. Rare jongens die Zuid Amerikanen. Voor de vakantie had ik een klein opschrijfboekje gekocht bij “Le Bisquit” (een soort van Hema). Zo’n boekje past in mijn achterzak en dient ervoor om me later te helpen herinneren als ik over de vakantie vertel. Zoals je ziet hebben de tafels hier geen scherpe randen dus kon ik gerust mijn notitieboekje trekken om wat voor later te registreren. Ken je dat, tafels met scherpe randen? Je wil wat schrijven en voor je het weet heb je pijnlijke diepe gleuven in je onderarm zo halverwege je hand en je elleboog. Het liep al tegen de avond en ik begon trek te krijgen.

Diner bij Valerio

Het begon al te schemeren toen ik bij Valerio aankwam. Ik ging er naar binnen en ik zocht een tafeltje van waaruit ik het grootste deel van de ruimte kon overzien. Ik heb er een flinke portie zeevruchten en een fles Trompeter witte wijn uit Mendoza besteld. Helaas was de witte wijn niet koud en kreeg ik hem in een champagnekoeler aangeboden. Ik heb het daar maar mee gedaan want niet alleen had ik honger, ik had ook dorst.

Helaas heb ik geen foto van de wijn en ook niet van de zeevruchten. Maar geloof me, ik heb heerlijk gegeten. Jammer genoeg was de wijn op voordat ik het in de gaten had. Zodoende heb ik nog een half flesje als dessert nabesteld. Je begrijpt dat ik blij was dat het hotel om de hoek was en dat ik met de lift naar boven kon. Ik heb iets van 45 Euro afgerekend (2200 Peso’s), een schijntje voor een koningsmaal. Die nacht heb ik heerlijk geslapen en de volgende morgen werd gelukkig wakker zonder kater hetgeen maar weer bewijst dat de Argentijnse wijnen top zijn.

Laatste deel volgt na de Pasen.

Vrolijk pasen

Nieuwste artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up