Chinees Virus

Ik was bang dat ik het Chinese virus onder de leden had.

Bijna een week geleden, de ochtend na mijn laatste fietstocht, voelde ik me lusteloos en moe. De dag daarna voelde ik me nog steeds moe. “Dat is raar, dat is nieuw voor mij, doorgaans recupereer ik snel” dacht ik. Daarna voelde ik pijn in mijn borstkas, net onder het laagste punt van mijn borstbeen en ook onder (iets lager dan) mijn schouderbladen. ‘s Nachts kriebelde het in mijn neus en voordat ik in slaap viel moest ik ook een beetje hoesten. En dan bekruipen je de angstigste scenario’s. Dus moest ik het zeker weten, mondkapje voor en een taxi gebeld. Op naar het hospitaal van mijn ziektekostenverzekeraar om er achter te komen of ik besmet was.

3D illustratie van het Coronavirus

Nadat ik me in het hospitaal had aangemeld middels het tonen van de juiste documenten, kreeg ik een aantal A4tjes mee die goed waren voor een kennismakingsgesprek met een arts. De arts voegde nog enkele A4tjes aan de stapel toe. Het kwam erop neer dat ik mijn bloed moest laten testen en de uitslag moest afwachten. Daarnaast moest ik een hartfilmpje laten maken, waarom dat was wist ik toen nog niet maar daar kwam ik later achter. En ik moest een tomografie laten doen. Dat kon niet in dit hospitaal, daarvoor moest ik met de ambulance naar een ander hospitaal heen en weer worden vervoerd.

Ambulance en Taxi (beetje mislukte compositie, sorry voor dat)

De taxi, die me had gebracht, bleef de hele avond op me wachten en had me comfortabel naar het andere hospitaal en terug kunnen rijden maar helaas het corona-protocol besliste anders voor mij. Ik had de mazzel dat ik in de oudste ambulance mocht plaatsnemen, waarin er geen veiligheidsgordels aanwezig waren en de chauffeur met het zwaailicht aan met ware doodsverachting mijn transport verzorgde. Op dat moment besefte ik dat er meer gevaren op me loerden dan alleen het Chinese virus en dat ik misschien beter thuis had kunnen blijven. Maar goed, ik heb het overleefd. Toen ik weer terug was restte mij nog slechts één test en dat was waarvoor ik was gekomen, de corona test. Dat had ik gedacht! Ik had geen rekening gehouden met het bijzondere Braziliaanse organisatie talent dat overal aanwezig is, je ontkomt er niet aan. Diezelfde avond was de test niet meer mogelijk want een extern laboratorium voerde de testen uit. Morgenvroeg starten de testen om 08:00 uur en lopen door tot 16:00 uur, zo vertelde men mij. Ik had A gezegd dus ik nam er genoegen mee en zou de dag daarop terugkomen. Toen werd me duidelijk dat ik morgen eerst een tijd moest afspreken en pas daarna geïnformeerd zou worden hoe laat en op welke dag ik getest kon worden. Daar was geen speld tussen te krijgen. En ik stond paf!

De mijne had een wit handvat en was minstens net zo lang.

Tenslotte ben ik nog langs de arts gegaan om te evolueren en mijn ongenoegen te uiten over het systeem rondom de virustest. Hij kon het wel met me eens zijn maar ja, protocol hè. Daar kun je in Brazilië niet omheen. Ik kreeg een lijstje met medicijnen en de opdracht om alvast met het innemen ervan te beginnen, vooruitlopend op de uitslag van de virus test. Op de lijst stond ook hydroxychloroquine, daarvoor was het hartfilmpje gemaakt bleek nu. Ik heb de arts laten weten dat ik dat zeker niet slik omdat de werking van dat medicijn niet bewezen is maar het gevaar wel! Hij was het met me eens, maar ja protocol hè.

Als ik de volgende dag in een lange rij, om een afspraak te kunnen maken, zou moeten wachten dan kon ik er gif op innemen dat ik in elk geval besmet zou zijn voor de test plaatsvond. Ik ben niet gek! Zo’n risico ga ik niet lopen. De volgende morgen ben ik naar een particulier hospitaal gegaan waar ik voor een test betaald heb en direct werd geholpen.

Zie de afbeelding hierboven! Met zo’n martelwerktuig gaan ze je neus binnen, tot diep in de voorhoofdsholtes. Om er zeker van te zijn dat er genoeg snot aan de wattenstaaf blijft hangen wordt er flink op los gepeuterd in je holtes. De tranen stroomden me over de wangen en nadien had ik enige tijd een loopneus. Na 45 minuten had ik de uitslag.

Niets gevonden, gelukkig!

Dit briefje was het geld ruimschoots waard. Kun je je voorstellen hoe bevrijd ik me voelde. Ook mijn energie is weer terug.

Nu is het wachten op een vaccin.

Nieuwste artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up