Ik lag plots te rillen als een juffershondje.

Op 1 augustus 2020 was het vier dagen geleden dat ik me niet zo lekker voelde en ben toen rap onder de wol gekropen. Wat aanvankelijk een verademing was resulteerde na verloop van tijd in een uiterst ongemakkelijke situatie. De spieren in mijn bovenbenen begonnen zich ongecontroleerd te spannen en te ontspannen, een soort van rillen. In minder dan een half uur lag ik volkomen hulpeloos in mijn bed terwijl mijn hele lijf sidderde. Het zal wel met koorts te maken hebben vermoedde ik. Dat rillen putte me zo erg uit dat ik met alle kracht die me restte mezelf weer in bedwang probeerde te krijgen hetgeen me uiteindelijk is gelukt.

Ik heb me, zo goed en zo kwaad als het ging, aangekleed en daarna een taxi gebeld.
Het dichtstbijzijnde hospitaal gekozen en kort uitgelegd wat ik voelde.
Ik werd daar niet geholpen omdat men vermoedde dat ik Covid-19 had.

Gebaseerd waarop?

De baliemedewerkster meende dat ik kortademig overkwam.

Zij zorgde er in haar uppie voor dat de wachtkamer leeg bleef zodat de medici die nachtdienst hadden hun uurtjes slaap konden halen.

Opnieuw een taxi moeten bellen die me naar een ander hospitaal heeft gebracht. Daar werd ik wel geholpen, ik was niet besmet met het Chinese virus maar het bleek een urineweginfectie te zijn. Ik ben herstellende maar die diagnose op afstand van hospitaal nr. 1 vergeet ik niet snel meer.

Het is nu 21 augustus en ondertussen weet ik dat de diagnose urineweginfectie de juiste was. Misschien was er nog iets anders met me aan de hand maar er is op basis van tests niet echt iets gevonden dus laat ik het daarbij. Het aanvankelijk voorgeschreven antibioticum bleek, na afloop van de kuur en nadat ik weer op aanraden van mijn uroloog urine op kweek heb laten zetten, niet de juiste kuur te zijn. Nu heb ik een wel werkende kuur en voel me met de dag beter.

Sinds kort heb ik een nieuwe ATB, lekker licht vanwege een carbon frame in de kleur Bianchi-groen zodat ik me er 200% senang op voel. Mijn knie die opspeelde en die me het ‘s nachts vrijwel onmogelijk maakte om op mijn rechterzij te slapen en mijn rugpijn waren verleden tijd doordat ik 3 maal per week vroeg in de ochtend er een paar uur met mijn ATB op uit trok. Nu zijn de knie- en rugklachten weer terug. De kuur is na morgen afgelopen zodat ik hoop op maandag de 24e de training te kunnen hervatten. Zonder masker want anders leg ik het loodje vanwege zuurstofgebrek.

Tot nu toe ben ik tweemaal op corona getest en beide testen waren negatief. Maar ondanks alle voorzorgsmaatregelen is het denkbaar dat ik een infectie oploop. 100% veilig ben je nooit.

Soms denk ik, “was ik maar in Nederland” want dan stond ik misschien vooraan in de rij om het vaccin te ontvangen. Ik heb namelijk niet zo’n hoge pet op van het systeem (als dat er al is) van gezondheidszorg hier.

Manaus, een begraafplaats ten tijde van Corona – Overgenomen van RTL nieuws

Ik verwacht dat ik nog een keer urine in moet leveren voor een kweek om te zien of de bacteriën weer in slaap zijn gesukkeld. Omdat je er nooit helemaal vanaf komt is de enige optie om ze rustig te houden. En om dit te realiseren moet ik voorkomen dat ik mijn lichaam niet steeds op de proef stel zoals ik dat steeds deed als ik een “stukje ging fietsen”. Maar dat zal wel een conflictgebied blijven want een toerfietser zal ik nooit worden.

En weer is er met mijn naam geknoeid

Over een tijdje ga ik nog eens buurten bij hospitaal nr. 1 zodat ze weten dat de aanpak van mijn situatie onacceptabel was en dat ik daarvoor op zijn minst een excuus wil horen. Zo niet, dan neem ik maatregelen tegen het ziekenhuis via ombudsman of justitie.

Nieuwste artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up