Een weekje vakantie in Buenos Aires – Deel 6

5 maart, deel 2. Evita gevonden en meer

Er was zoveel te zien op de begraafplaats van La Recoleta dat ik bijna niet voor sluitingstijd mijn doel bereikt had. Mijn doel vandaag is Evita. Er waren zoveel fraaie en goed onderhouden monumenten die me ophielden. Dit soort kerkhoven wekken mijn nieuwsgierigheid. Zo’n kerkhof is net als een dorp. Hoofdstraten, zijstraten en steegjes. Hoofdstraten voor magistraten en presidenten, zijstraten voor mindere goden en de steegjes, tja …….. Dat was niet eenvoudig vast te stellen. De monumenten in de steegjes waren als favella’s, bouwvallige huisjes en uiteenvallend interieur. Als de familie of de erven geen onderhoud pleegt dan vervalt het zaakje en niemand (niet de kerk, niet een stichting of een overheidsinstantie) doet er iets aan. Sommige huisjes waren er zo slecht aan toe dat de deuren scheef in de scharnieren hingen en niet meer sloten. Doodskisten half vergaan, ik vroeg me af of er nog wat in die kisten zat. Ik zag het niet. Er zijn wat foto’s van die vervallen monumenten.

Hieronder meer foto’s van grafmonumenten die wel in goede staat verkeren. Het is geen doen om bij elke foto een deugdelijke omschrijving te plaatsen. Maar voor twee grafmonumenten maak ik een uitzondering, daarover vertel ik je meer. Allereerst bij het meisje met hond in groen geoxideerd brons en daarna bij het familiegraf van de Duartes (familie van Evita) en in het bijzonder over de reizen die ze na haar dood buiten haar wil heeft ondernomen.

Liliana Crociati de Szaszak & Evita Perón Duarte

Het graf van Liliana Crociati de Szaszak bevindt zich op begraafplaats La Recoleta, Buenos Aires, Argentinië en is bekend om zijn ongewone ontwerp.

De 26-jarige Liliana Crociati de Szaszak (1944-1970) was op 26 februari 1970 in Innsbruck, Oostenrijk, toen haar hotel werd getroffen door een lawine die haar doodde. Haar tombe werd ontworpen door haar moeder in neogotische stijl, in scherp contrast met de andere graven op de begraafplaats. Grenzend aan het graf bevindt zich een podium dat is versierd met een plaquette met een Italiaans gedicht van haar vader, en bekroond door een levensgroot groen bronzen standbeeld van Crociati de Szaszak in haar trouwjurk van beeldhouwer Wíeredovol Viladrich. Na de dood van Crociati’s hond Sabú, werd een bronzen standbeeld van de hond, ook van Viladrich, toegevoegd, met Crociati’s hand op het hoofd van de hond.

Voor mijn dochter

Alleen vraag ik mezelf waarom
Je ging weg en liet mijn hart vernietigd
Dat wilde alleen jij, waarom?
Waarom? Alleen het lot kent de reden, en ik vraag me af waarom?

Omdat we niet zonder jou kunnen zijn, waarom?
Je was zo mooi dat die onfrisse natuur je vernietigde. Waarom?
Ik vraag me alleen af waarom, als God bestaat, hij datgene wegneemt wat niet van Hem is.
Omdat Hij ons vernietigt en ons verlaat tot een eeuwigheid van droefheid!

Waarom? Ik geloof in het lot en niet in jou. Waarom?
Omdat ik alleen weet dat ik altijd met je droom, waarom is dat?
Voor alle liefde die mijn hart voor je voelt.
Waarom? Waarom?

Jouw Papá

Bovenstaande tekst en gedicht overgenomen uit Wikipedia, Engelstalig en vertaald in het Nederlands.

Niets bijzonders, gewoon een graftombe zoals je er zoveel vindt. Wel bijzonder zijn de reizen van Evita na haar dood.

Overlijden

Op 26 juli 1952 om drie minuten voor half negen ‘s avonds overleed de vrouw van de president op 33-jarige leeftijd. Het land ging na de bekendmaking onmiddellijk in rouw. De bioscopen stopten hun voorstellingen, restaurants sloten en radioprogramma’s werden onderbroken met de boodschap: Het is mijn droevige plicht u mede te delen dat om 20:25 uur Eva Perón, Spiritueel Leider van de Natie, de onsterfelijkheid is binnengetreden. Er was voor gekozen om de tijd van overlijden vijf minuten voor half negen te noemen, omdat men vond dat dit makkelijker te onthouden was.

Haar dood leidde tot een groots publiek spektakel. Men schat dat één miljoen mensen langs haar baar liepen om haar de laatste eer te bewijzen. Bij uitzondering kreeg zij een staatsbegrafenis, wat normaal gesproken voorbehouden is aan verkozen politici. Tijdens de processie van haar doodskist door de straten van Buenos Aires werden zeventien toeschouwers doodgedrukt en duizenden moesten naderhand met verwondingen in ziekenhuizen worden opgenomen. Na haar begrafenis diende een vakbond een verzoekschrift in bij het Vaticaan om Eva Perón heilig te laten verklaren.

Stoffelijk overschot

Het lichaam werd gebalsemd door de arts Pedro Ara. Kort na haar dood ontstond het idee om een monument te harer nagedachtenis op te richten. Men had een beeld in gedachten van een arbeider groter dan het Vrijheidsbeeld. In de sokkel zou haar lichaam worden bewaard, waar het – net als Lenins gebalsemde lichaam op het Rode Plein – voor het publiek te bezichtigen zou zijn.

Voordat dit monument gerealiseerd kon worden werd Juan Peróns regime echter in 1955 omver geworpen door een militaire coup. Omdat hij overhaast het land moest verlaten, heeft hij geen tijd gehad om het lichaam van zijn vrouw in veiligheid te brengen. De leiders van het dictatoriale bewind dat Argentinië vervolgens regeerde waren bang dat haar lichaam een symbool van peronisme en een inspiratiebron voor revolutionairen zou worden. Haar lijk werd daarom door het leger weggehaald bij dokter Ara, die het tot dan toe in afwachting van het gereed komen van het grafmonument bewaard had.

Het lijk werd twee jaar lang van de ene geheime locatie naar de andere gebracht en uiteindelijk in 1957 naar Milaan verscheept, waar ze onder een valse naam (‘Maria Maggi’) werd begraven. In 1971 werd ze opgegraven en aan Perón aangeboden, die op dat moment in Spanje in ballingschap leefde. Hij bewaarde het in zijn eigen huis, waar hij met zijn nieuwe echtgenote Isabel Martínez woonde.

In 1973 werd Perón voor de derde keer president van Argentinië, maar hij stierf acht maanden later (op 1 juli 1974). Hij had toen nog altijd geen mogelijkheid gezien om Eva’s overschot terug naar Argentinië te laten overbrengen. Daarvoor zorgde Martínez, die in tegenstelling tot haar voorgangster, wél vicepresident van Argentinië was geworden en door de dood van haar echtgenoot de nieuwe presidente werd. Zij herenigde Juan en Eva in een koelkamer in het presidentieel paleis en liet ze samen opbaren. Daarna werden ze gescheiden begraven: Juan op de begraafplaats La Chacarita en Eva in het Duartefamiliegraf op La Recoleta.

Na de staatsgreep in 1976, die Jorge Videla aan de macht bracht, werd Eva’s lichaam opnieuw verplaatst. Na zes maanden kreeg de familie het terug en werd er afgesproken dat ze onder stalen platen (om grafschennis met welk doel dan ook te voorkomen) zou worden herbegraven in de Duartetombe.

Sindsdien wordt gelobbyd om beide lichamen wederom te verenigen. Met dit doel is een stichting opgericht en grond verworven waar een nieuw, gezamenlijke grafmonument kan worden opgericht. Sterke protesten tegen dit plan (onder andere door de zusters van Eva) en gebrek aan geld hebben ervoor gezorgd dat dit (nog) niet gerealiseerd werd.

Bovenstaande tekst overgenomen uit Wikipedia, Nederlandstalig.

En de rest van de dag

En dan nog een foto die ik maakte zonder dat ik wist wie of wat er daar werd verbeeld.

Een beeld ter nagedachtenis aan Ramón J. Cárcano die ambassadeur voor Argentinië in Brazilië was.

Tot slot een hapje eten en even uitbuiken

Om de dag af te sluiten had ik me voorgenomen om even lekker te eten bij Don Ernesto waar ik al eerder was. Dit keer heb ik me laten verwennen met een lekker stuk Argentijns rundvlees. Het vlees smolt me op de tong en nu maar hopen dat ik er niets aan overhoud want doorbakken was het niet. Samen met een Amber biertje van Patagonia was het een koningsmaal. Hoeveel ik heb betaald voor dit koningsmaal weet ik niet meer maar het zal geen 10 Euro zijn geweest.

Het uitbuiken vond plaats op de Plaza Dorrego alwaar ik een heerlijk glas Argentijnse tonic met een schijfje Argentijnse citroen heb gedronken. Dit terwijl ik even lekker om me heen heb kunnen kijken in het avondzonnetje onder een parasol. Enkele stellen dansten op het plein de Tango en helaas maar ik had geen puf meer om daarvan nog foto’s te maken. Ik denk dat ik vanavond vroeg onder de wol kruip.

Dat Patagonia bier is best straf.

Nieuwste artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up