De laatste uren vakantie in Buenos Aires

Waarom ik dit deel van mijn verhaal pas nu vertel

Dat weet ik zelf eigenlijk ook niet. Niet alle dagen vloeit de energie naar daar waar je het ‘t nuttigst acht. Soms krijgt nutteloos gepeins de voorrang. Vandaag heb ik de druk op de ketel verhoogd en zowaar kon ik mijn verhaal opeens makkelijk onder woorden brengen.

De laatste dag waarin ik aanvankelijk alles wat ik in de dagen hiervoor gemist had wilde proppen, was daar. Tijdens een goed ontbijt heb ik het een en ander geschrapt zodat er een reëel plan voor de dag ontstond. Waarbij ik er rekening mee moest houden dat ik om vijf voor zes weer gepakt en gezakt in de foyer van het hotel klaar moest staan voor mevrouw hittepetit die me naar het vliegveld zou brengen. Hierover later meer.

Galerias Pacifico

Volgens de gids moest de Galerias Pacifico “a Must See” zijn. De beschilderde koepel boven de waterpartij is bijzonder. Verder was de espresso prima evenals het uit Duitsland geïmporteerde snoepje. Voor de rest kon het winkelcentrum me niet bekoren.

Vandaar met de taxi naar het woonhuis, nu museum, van Evita en Juan Péron. Dit museum wilde ik echt gezien hebben omdat de periode dat Péron in Argentinië aan de macht was sterk tot de verbeelding spreekt.

Museum Evita

Gelukkig, het museum was open en jammer dat ik binnen geen foto’s mocht maken. Het pand vanbinnen is stijlvol en wekt de indruk dat het bewoond wordt. Een huis naar mijn hart. Het huis staat op een hoek, je kunt er dus niet omheen lopen. De onderste drie foto’s hierboven tonen de achterzijde met tuin en café restaurant. Op dat moment was er iets van een bruiloftsfeest gaande zodat ik daar niet naar binnen kon. Alles wat ik reeds wist over Evita en Juan is alleen maar bevestigd tijdens mijn bezoek, ik heb er niets bijgeleerd. Behalve de indrukken van de binnenkant van het pand dan, dat was prachtig.

Hierna stond het museum van de schone kunsten op mijn lijstje. Helaas gesloten wegens (en dat verstond ik niet). Verder dan het loket kwam ik niet.

Universiteit, Rechtenfaculteit

Toen ik het museum na een ultra kort bezoek, uitliep zag ik een aankondiging, een politie ATB en een joekel van een gebouw. De aankondiging – Befweek – bevreemdde mij, zelfs in Nederland zou ik een dergelijke aankondiging niet verwachten. Ik ben er verder ook niet op ingegaan, geen tijd! De ATB van de politie in blauw-wit zoals in de Argentijnse vlag, een fraai exemplaar. Iets voor de Braziliaanse politie die zich doorgaans niet laat zien.

In dit kolossale gebouw bevindt zich de rechtenfaculteit van de universiteit van Buenos Aires. Het lijkt wel een tempel, het doet me denken aan de architectuur van Nazi-Duitsland. Links van de faculteit een groen en goed onderhouden park.

Floralis Generica

Een gigantische bloem, in een vijver, middenin het park trekt de aandacht. Maar ook een heel stel grote bomen waarvan ik de namen helaas niet heb opgeschreven. Vlakbij de ingang viel mijn oog op een soort van permanente zonnebanken die goed gevuld waren met schone Argentijnsen. Vermoedelijk rechtenstudenten die daar lagen bij te komen.

Gelukkig was ik op het juiste moment in Buenos Aires want de wereldberoemde Floralis Generica stond in volle bloei.

Het spiegeleffect van de bloembladen deden me denken aan de eerste keer toen ik mijn spiegelbeeld in een lepel zag. Aan de bolle kant stond ik rechtop en in de holle kant ondersteboven. Zie hierboven hetzelfde effect maar dan op een andere schaal.

Een toetje als afsluiting

Achteraf maar goed ook want het ergste stond nog te gebeuren.

Día Internacional de la Mujer

Op 8 maart was het internationale vrouwendag en daar had de hittepetit (en ik ook) niet bij stilgestaan. Ik stond om 5 voor 6 gepakt en bezakt in de foyer van het hotel te wachten op de hittepetit van CVC (een reisorganisatie). Als Nederlander was ik ruim op tijd en hield er rekening mee dat een afspraak in Zuid-Amerikaanse landen rekbaarder is dan in mijn orthodox referentiekader. Na een half uur belde ze met de mededeling dat het vanuit het centrum onmogelijk was om met de auto naar het vliegveld te rijden omdat in en rond het centrum alle wegen afgezet waren vanwege demonstraties in het kader van de internationale vrouwendag. Ik moest maar alvast gaan lopen naar een plek buiten de afzetting alwaar ik de chauffeur en de hittepetit zou ontmoeten. Ondertussen werd het later en later en het vliegtuig wacht niet op mij.

Uiteindelijk ben ik in de auto van de beste chauffeur van Argentinië terechtgekomen en dat heb ik geweten. Met ware doodsverachting knalden we overal tussendoor en voor ik het wist waren we bij het vliegveld. We leefden nog. Ik nam afscheid van de chauffeur, bedankte hem en verraste hem met mijn laatste Pesos. Ik was op tijd voor de aanvang van mijn terugreis in driën. Ik ben heelhuids in Teresina aangekomen en heb zodoende mijn verhaal met jou kunnen delen.

In september ga ik weer op reis, waarheen?

Dat is nog een VERASSING.

Nieuwste artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up