De Buiten-Landen

Een reis in de tijd

Links van de weg Fazenda Canaã

Als ik een stukje ga fietsen dan rij ik zo af en toe de stad uit, het Buiten-Land in. Auto’s, motoren, telefoons en televisietoestellen maken dat je weet dat je geen reis in de tijd hebt gemaakt. Enerzijds een verademing, alles retro en anderzijds benauwend. Is er wel internet, zou ik nog mobiel naar huis kunnen bellen en wat te doen als ik een lekke band of anderszins pech krijg?

Een kijkje op het terrein van de boerderij

Vrijwel iedereen die je hier spreekt maakt je er op attent dat het buitenshuis niet veilig is, het wemelt van de bandieten die het op je geld en spullen hebben gemunt. Nou ja zeg, ik woon hier al meer dan zeven jaar en heb nog nooit iets bij de hand gehad. Weet je wat gevaarlijk is hier? Het verkeer. Daarvoor ben ik bijzonder op mijn hoede! En voor de rest alleen maar prima volk (denk ik, hoop ik)!?!

Het is heel erg droog in deze tijd van het jaar

Ik denk soms wel eens dat er hier minder criminaliteit is dan in Nederland. In de favella’s van de grote steden zoals São Paulo en Rio de Janeiro daar is het duidelijk gevaarlijk, maar hier? Och. Ik denk soms wel eens dat 25% van de economie hier in Brazilië drijft op de beveiligingssector. Het verschil met Nederland is dat ze hier een grote mond hebben maar ondertussen bange scheiterds zijn terwijl we in Nederland er gewoon mee omgaan. Het is toch te gek voor woorden. Iedereen bouwt hier zijn eigen fort.

Mijn vriendjes met hun vader

Bijna elke keer als ik de bult naar de boerderij Canaã op fiets, spelen er twee jongetjes rond een huisje en zwaaien naar mij. Nu ik daar speciaal naartoe ben gegaan om foto’s te maken heb ik aan de deur maar een keer “Hola” geroepen. De deur stond open en vader lag op de bank voetbal te kijken. We hebben even gepraat, de jongens erbij geroepen en een foto gemaakt. Heel arm maar ongelooflijk vriendelijk.

Koeien buiten de boerderij

Buiten de stad heerst rust en het is er relatief stil want ook hier is het verkeer aanwezig, niet zoveel maar wel met het gas erop. Het is er niet zo warm als in de stad met al zijn steen en asfalt en de lucht is er schoner.

Een soort van jaren 50 gevoel neemt bezit van me, ik laat dat graag toe. Het maakt me gelukkig. De mensen die ik zie, lopend of zittend bij een woning of langs de weg met hun handel lijken niet op de bevolking van Teresina. Waar ik bij de hangbrug in de stad R$ 2,50 betaal voor een flesje water en hier R$ 1,50 lijkt dat geen groot verschil te zijn maar het is wel 40%.

Ik heb een dode koe en een dood paard gezien, langs de weg in de berm. Ze lagen daar denk ik al een tijdje want wat ik echt zag waren geraamtes met daaromheen een door de zon gelooide leren huls. Niet eng maar wel bijzonder want in Nederland worden dode dieren onmiddellijk opgeruimd. Hier blijkbaar niet.

Gepland foto’s gemaakt

Een paar dagen geleden ben ik er op uit getrokken om foto’s te maken die ik kan gebruiken in dit verhaal. Ik ben eigenlijk op één plek geweest terwijl er nog zoveel andere locaties zijn waar foto’s te maken en verhalen over te vertellen zijn.

Een Ipe, overdadig in bloei

Het is warm, zelfs buiten de stad, en droog. Stof overal en veel bomen hebben hun blad laten vallen om onnodige verdamping tegen te gaan. Het is daarom extra bijzonder dat sommige bomen zo overdadig in bloei komen. Je moet dit zien als een drang tot overleven, een laatste kans om voor nakomelingen te zorgen om zo de soort veilig te stellen. De Ipe bloeit het mooist, er zijn mij witte, gele, paarse, rode en blauwe varianten bekend. Na een paar dagen valt de bloesem uit waardoor sommige straten heel even op de bollenvelden lijken.

Een Gele en een Paarse variant

Bovenstaande foto heb ik van het web geplukt. Het hout van deze boom kennen wij als prachtig mooi tropisch hardhout. Google maar eens op “Ipe” Of nog sneller, volg dan deze link: https://www.thespruce.com/what-is-ipe-wood-2736661

Als ik in deze hitte ga fietsen moet ik me goed wapenen tegen UV-straling. De zon staat hier gewoon bijna recht boven je. Ik smeer voordat ik ga protectie op mijn blote vel maar als je zweet raak je die veiligheid ook snel weer kwijt. En zweten dat doe je extreem hier, je merkt ‘t niet maar als je afstapt en wat uitrust in de schaduw dan loopt het water in kleine stroompjes van je af.

Een paar silo’s voor soja opslag.

Ik weet niet zeker of het wel soja opslag is, het kan ook mais zijn wat als kippenvoer gebruikt wordt. Want hier recht tegenover zit een kippenmesterij.

Een kippenmesterij met 200.000 stuks

Ik heb geprobeerd om in de mesterij binnen te komen maar dat is me niet gelukt. In mijn fantasie kan ik me een beetje voorstellen hoe die beesten daar de tijd tussen kuiken en slachtrijp eindproduct, doorbrengen. 40 graden Celsius buiten met de zon op het vrijwel platte dak. Afschuwelijk lijkt me zo.

Over plofkip gesproken.

Deze week in de aanbieding, panklaar voor 1,08 Euro per kilo.

En dan klaag ik als ik in die hitte op de fiets zit? Ik schaam me diep.

Nieuwste artikelen

2 Comments

  1. Mooi geschreven Dirk. In gedachte fiets ik met je mee en zie de schoonheid mede door jouw foto’s. Levendige fantasie. Helaas zie ik daardoor ook de dode dieren. En kippen op elkaar gepakt in een bloedhete stal. Arme beesten. De kip zal voorlopig minder smaken. Ik hoop inderdaad dat het gevaar daar minder groot is. Je fiets tenslotte wel daar als rijke buitenlander.

    1. Dank je voor het compliment.
      Er is een artikel in de maak over mij in het ziekenhuis en vooral hoe ik me kan opwinden over dingen.
      🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up