Belo Monte, een mega-dam in de Amazone – vervolg

https://news.mongabay.com/

Mongabay Series: Amazon Infrastructure

Belo Monte nalatenschap:
Schade veroorzaakt door de Amazone dam eindigt niet met de bouw.

door Maximo Anderson and Aaron Vincent Elkaim op 26 februari 2018

  • De omstreden Belo Monte-dam, operationeel in 2016 en de op twee na grootste ter wereld, werd de bevolking van Altamira in de staat Pará, door de strot geduwd. De dam wordt nu verondersteld grotendeels te zijn gebouwd als teruggave aan de Braziliaanse bouwindustrie door de toenmalig regerende Arbeiders Partij (PT) uit de pot van ontvangen campagnebijdragen.
  • De bouw van de dam werd tegengewerkt door een alliantie van inheemse en traditionele gemeenschappen en internationale milieuactivisten, alles zonder resultaat. Nu is de berichtgeving in de media die ooit de blik van de wereld op Belo Monte richtte, verdwenen. Maar dat heeft het leed en de schade als gevolg van het project niet beëindigd.
  • Tienduizenden traditionele inheemse mensen werden uit hun huizen gedwongen en moesten hun visserij bestaan opgeven. Ondertussen onderging de stad Altamira een periode van groei en krimp toen het eerst door werknemers werd overstroomd en vervolgens verlaten.
  • In deze reportage documenteren correspondent Maximo Anderson en fotograaf Aaron Vincent Elkaim van Mongabay de voortdurende schade die wordt aangericht door de gigantische dam. Belo Monte is nu een waarschuwing voor de dringende noodzaak om mega infrastructuurprojecten in het Amazonegebied goed te beoordelen en te plannen.
Een meisje staat alleen in een ondergelopen huis in de Palifitas-wijk Invasão dos Padres, Altamira. De wijk is nu volledig verwoest door de Belo Monte dam. Het gebied waar de gemeenschap ooit woonde wordt door het Norte Energia consortium dat Belo Monte heeft gebouwd, uitgebaat als een publiek park.
Foto door AaronVincent Elkaim / The Alexia Foundation

De toekomst van het mega-dam bouwprogramma van Brazilië is ongewis, waar een deel van de regering verklaart dat het is beëindigd, terwijl anderen zeggen dat het programma moet doorgaan. Duidelijk is dat er continue schade aan het milieu en traditionele inheemse gemeenschappen wordt aangericht door de reusachtige waterkrachtprojecten die al zijn voltooid.

Ons onderzoek: de waterkrachtcentrale en het reservoir van Belo Monte, gelegen aan de Xingu-rivier in de Amazone, en het op twee na grootste vergelijkbare project ter wereld.

Fotograaf Aaron Vincent Elkaim en ik brachten drie maanden door in het Braziliaanse Amazonegebied, tussen november 2016 en januari 2017, en documenteerden Belo Monte nadat het operationeel was geworden.

We werkten vanuit Altamira, een eens kleine stad in het Amazonegebied die een explosieve groei zag toen de Braziliaanse regering besloot om de omstreden mega-dam van zeven miljard Euro te bouwen.

De dam is in een recordtijd van drie jaar gebouwd, ondanks de wijdverspreide verontwaardiging en protesten van de lokale bevolking, in samenwerking met de inheemse en internationale milieubeweging. Beroemdheden, waaronder rockster Sting, filmmaker James Cameron, en politicus en acteur Arnold Schwarzenegger, voerden een spraakmakende mediacampagne tegen het project maar zelfs deze lobbyinspanningen waren niet voldoende om de richting van de regering van Dilma Rousseff die destijds in Brazilië aan de macht was (Arbeiderspartij), te beïnvloeden.

Ana De Francisco, een antropoloog uit Altamira en haar zoon Thomas, bezoeken de Belo Monte Dam in 2016. De Fransisco werkt voor het regionale kantoor van het Sociaal Milieu Instituut (ISA), een invloedrijke Braziliaanse NGO die zich richt op milieu- en mensenrechtenkwesties. Ze deed onderzoek voor haar doctoraat over de verplaatsing van “ribeirinho” (traditionele riviergemeenschappen) in de Xingu-regio. Foto door Aaron Vincent Elkaim / TheAlexia Foundation

Uiteindelijk zijn, volgens NGO en Milieu Waakhond, “International Rivers”, ten minste 20.000 mensen ontheemd door de dam. Echter schat de lokale non-profitorganisatie, “Xingu Vivo”, het aantal in op 50.000. Uiteindelijk slaagde het project erin om de eens zo machtige Xingu, een belangrijke zijrivier van de Amazone en bloed naar duizenden inheemse en bosbewoners gemeenschappen, te bedwingen.

Altamira, dat stroomafwaarts van de dam ligt, werd van de ene op de andere dag getransformeerd tot een rauwe boomtown: de bevolking expandeerde in slechts twee jaar tijd van 100.000 naar 160.000. Hotels, restaurants en woningen zijn gebouwd. Het aantal bordelen groeide mee. Volgens een wijdverspreide anekdote was er in Altamira in die tijd zoveel vraag naar sekswerkers, dat prostituees lokale vertegenwoordigers van “Norte Energia”, het consortium dat de dam bouwde, vroegen om maandelijkse salarisbetalingen te spreiden, om te voorkomen dat de escorts op betaaldag overbelast raakten.

De hausse duurde niet lang. Het einde van de bouw in 2015 betekende een uittocht; 50.000arbeiders verdwenen, banen verdwenen, geweld steeg in de stad, evenals een grote gezondheidscrisis die het plaatselijke ziekenhuis overviel toen vuil afvalwater achter de dam werd geloosd.

Jongens klimmen in een boom die wordt overspoeld door de Xingu-rivier in 2014. Vandaag de dag is een derde van de stad Altamira permanent overstroomd vanwege de Belo Monte Dam die meer dan 20.000 mensen verdreef en inheemse en “ribeirinho” (langsde rivier trekkende) traditionele gemeenschappen vernietigde. De effecten waren zo groot dat “Norte Energia”, het bedrijf achter de dam, een zes jaar durende studie moest uitvoeren om de milieu- en sociale gevolgen van Belo Monte te meten en om te bepalen of inheemse en vissersgemeenschappen stroomafwaarts kunnen voortbestaan vanwege de Dam. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The AlexiaFoundation

Toen Aaron en ik in 2016 in Altamira aankwamen, had de stad nog steeds enige charme. Families wandelden ‘s avonds over een populaire boulevard langs de Xingu-rivier en restaurants bleven tot laat open. Maar Aaron, die twee jaar vóór mij in de regio had doorgebracht, zag een ander Altamira. Hij beschreef de stad die ik zag als ‘verlaten’ en zag de verdwijning van levendige gemeenschappen van ribeirinhos, ‘riviermensen’, die generaties lang hadden geleefd door te vissen aan de rivieroever die door de dam waren verdreven. Velen werden verplaatst door het Norte Energia consortium naar woningen aan de rand van de stad, ver van de rivier en hun vis bestaansmiddelen, en zonder toegang tot het openbaar vervoer.

Ana de Francisco, een antropoloog en expert op het gebied van ribeirinhos in Altamira, schat dat maar liefst 5.000 van deze gezinnen zijn ontheemd.

Belo Monte was geen “Three Gorges-dam” – het Chinese project dat in 2009 meer dan een miljoen mensen ontheemde – maar het heeft grote schade aangericht; het vernietigen van gemeenschappen en traditionele manieren van leven, terwijl het ook schadelijk is voor het aquatische ecosysteem van de Xingu, dat unieke vis- en schildpad soorten herbergt.

Op de muur van een huis in Ilha da Fazenda, een klein vissersdorpje op enkele kilometers van de dam, hangt een kaart met de mega-dam en het stuwmeer van Belo Monte, waar een grote bocht in de Xingu-rivier wordt doorsneden. Volgens dorpsleider Otavio Cardoso Juruna, een inheemse Juruna, wonen ongeveer 40 gezinnen in Ilha da Fazenda, dat in 1940 werd gesticht. Ilha da Fazenda is een gemengd dorp van inheemse en niet-inheemse bewoners. Bewoners klagen dat ze, ondanks dat ze door de dam negatief werden getroffen, net als anderen in de regio, niet werden gecompenseerd omdat ze niet werden aangemerkt als een ‘inheems dorp’. Er is geen drinkwater, sanitaire voorzieningen of gezondheidszorg in Ilha da Fazenda en de lokale bevolking was gedwongen om te stoppen met vissen nadat de dam de stroming van de rivier met 80 procent had verminderd en de visvoorraden sterk had uitgeput. Otavia vertelde dat dorpsbewoners een organisatie vormden om te onderhandelen over compensatie vanwege de geplande goudmijn vanBelo Sun, het volgende megaproject van de regio. Foto door Aaron Vincent Elkaim/ The Alexia Foundation

De consensus onder milieudeskundigen in Altamira is dat Belo Monte met zijn ontbossing en gewijzigde rivierstroom mogelijk ook de regionale effecten van klimaatverandering heeft versneld, die al voelbaar waren voordat de dam werd gebouwd. Er stierven vissen en de visbestanden kelderden. Schildpadden die zich met vis voedden paarden niet meer, waardoor het bestaan van traditionele gemeenschappen aan de oevers van de Xingu werd verstoord.

De ironie van Belo Monte is dat de compensatie die in de loop van de bouw van de dam aan de inheemse gemeenschappen werd uitgedeeld – tot €8.766 Euro per maand per inheemse groep gedurende twee jaar – een groot deel van de schade heeft veroorzaakt. De plotselinge stijging van het volume aan contant geld zorgde ervoor dat de plattelandsgemeenschappen moderne consumentengoederen en -diensten omarmden. Mede doordat mensen werden ontworteld, namen alcoholisme, prostitutie en stamvetes hand over hand toe. De omstandigheden werden zo slecht dat het een Braziliaanse officier van justitie ertoe bracht Norte Energia te vervolgen wegens het veroorzaken van ‘etniciteit’, de vernietiging van de inheemse cultuur.

Toen kwam de Volta Grande-mijn (ook bekend als de Belo Sun-mijn) – een afzonderlijk project om stroomafwaarts van Belo Monte een gigantische goudmijn te ontwikkelen, slechts 10 kilometer verwijderd van de inheemse groep Juruna, die ook al te lijden had van de nadelige effecten van de dam.

Als de goudmijn gebouwd zou worden, zou het de grootste industriële goudmijn in Brazilië zijn, die de goudmijn van Serra Pelada, beroemd gemaakt door de foto’s van Sebastiao Salgado in de jaren tachtig, ver overtreft. Deze foto’s tonen de mijn als een scène uit Dantes Inferno, arbeiders in de modder als insecten binnen in een gigantische open trechter met verdiepingen.

De inheemse groepsleider Gilliarde Jacinto Juruna, leidt een bezetting van de Norte Energia-kantoren in het hervestigingsdistrict Jatoba, Altamira. Beroepen en protesten zijn een constante in de regio, omdat ontheemde inheemse gemeenschappen strijden voor compensatie en ervoor zorgen dat de overeengekomen sociale programma’s door het bedrijf worden geïmplementeerd. Norte Energia is,volgens het Sociale Milieu Instituut (ISA), beschuldigd van het gebruik van slechts 28 procent van de gereserveerde beschikbare middelen om degenen die getroffen zijn door de dam te compenseren. De exploitatievergunning van het bedrijf is meerdere malen ingetrokken vanwege het niet implementeren van deze sociale projecten. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation

Veel inwoners van Altamira waren voorstanders van de goudmijn Volta Grande, omdat het de belofte van werk inhield. Maar milieudeskundigen, kleinschalige mijnwerkers en inheemse gemeenschappen die dichtbij woonden, verafschuwden het project, waarvan zij vreesden dat het rampzalig voor hun huizen en levensonderhoud zou zijn. Als de afvaldammen van de goudmijn ooit barsten, zoals gebeurde in de Samarco-mijn in 2015 in Brazilië, zou er voor de omwonenden geen ontkomen aan zijn. Ze zouden gedwongen worden om te vluchten voor hun leven of te verdrinken in een inferno van giftige modder.

Niet al het nieuws is slecht geweest langs de Xingu-rivier en in de Amazone, aangezien de afgelopen maanden enorme veranderingen hebben plaatsgevonden in Brazilië. Het Volta Grande-project werd in december 2017 door een federale rechtbank opgehouden wegens het niet goed raadplegen van inheemse gemeenschappen. En in een onvoorziene u-bocht schrapte de Braziliaanse regering een lijst met mega-dam projecten die ze had gepland, projecten die duizenden inheemse mensen zouden hebben verdreven,vooral die van de Munduruku-groep.

Tijdens ons verblijf in Altamira gingen Aaron en ik op zoek naar de gevolgen van Belo Monte op menselijk niveau, waarbij we naar de kleinste details van het dagelijks leven keken en mensen persoonlijk spraken. Wat we waarnamen, is dat wanneer mensen hun culturele connecties, gemeenschappen en omgeving zien uiteenspatten, geen enkele compensatie, hoe groot ook, in staat lijkt om de leegte te vervangen die achtergelaten is.

Mensen verzetten zich en passen zich aan zulke wrede veranderingen op allerlei manieren aan, zoals de Juruna, die de Belo Sun-goudmijn blijven weerstaan met politieke vaardigheid en keiharde vastberadenheid.

Maar voor andere gemeenschappen, gezinnen of individuen blijkt het verlies van een culturele connectie met hun fysieke omgeving – van huis, bos en rivier – te veel om te overleven. Het is geen verrassing dat de inheemse bevolking in Brazilië de hoogste zelfmoordcijfers in Zuid-Amerika kent, driemaal het nationale gemiddelde van andere Brazilianen, volgens het ministerie van Volksgezondheid. Ze zijn ook de mensen die momenteel het meest worden bedreigd met landverlies,en ook met geweld door landconflicten.

Inwoners van Altamira, die ooit langs de rivier leefden, kijken uit over het hervestigingsdistrict van Jatoba tijdens de bouw in 2014. Tegenwoordig zijn er vijf van die nederzettingen waar de ontheemden van de Belo Monte-dam wonen. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation

Terwijl de huidige Braziliaanse regering onder Michel Temer voorlopig plannen om grote dammen te bouwen heeft opgeschort, zou dat beleid kunnen verschuiven met de nationale verkiezingen van oktober (De rechtse politicus Jair Bolsonaro is verkozen als de volgende president van Brazilië). Ondertussen zetten illegale houtkap en mijnbouw, samen met landdiefstal, zich onverminderd voort en vormen een grote bedreiging voor de bossen in heel Brazilië.

Ontbossing piekte in 2016, volgens het Braziliaanse Nationale Instituut voor Ruimtelijk Onderzoek, een stijging van 75 procent na een historisch dieptepunt in 2012, en met de “Bancada Ruralista” lobby van de landbouwindustrie die het Congres controleert, wordt voor dit jaar en de komende jaren meer ontbossing verwacht. Wat leidt tot toenemende uitstoot van broeikasgassen en bedreiging van de belofte in het klimaatakkoord van Parijs.

Nu is de hydro-elektrische dam van Belo Monte een waarschuwing, een bewijs van de schade veroorzaakt door slecht bedachte Amazone-mega-projecten. Vanwege de escalerende klimaatverandering en droogte die de stroom van Xingu-rivieren heeft doen afnemen, lijkt de dam bijna zeker nooit de beloofde economische of energie producerende doelen te zullen halen. En nu worstelen degenen wiens leven door misbruik van de “rivier der goden” vernietigd is om een toekomst op te bouwen.

Visser Raimundu Morais Araujo staat op de fundamenten van zijn huis aan de oevers van de Xingu-rivier. Norte Energia, het consortium dat de BeloMonte-dam bouwde, verwoestte zijn huis en vulde zijn waterbron met stenen om terugkeer te voorkomen. Maar zijn land overstroomt alleen maar als er meer regen valt dan normaal. Tegen februari 2017 keerden enkele ontheemde vissersfamilies die vroeger langs de rivier woonden terug om de oevers van het 200 vierkante kilometer grote reservoir te bezetten in een moedige beweging om hun manier van leven terug te winnen. Honderden vissersfamilies zijn nu her-gevestigd en lobbyen bij de overheid voor financiële steun en wettelijke erkenning. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Veel rivier-bewoners die ontheemd zijn door Belo Monte zijn verhuisd naar nieuwe gemeenschappen zoals Agua Azul, hier te zien in 2016. De nieuwe wijken liggen ver van de Xingu-rivier, waar de mensen vroeger leefden en visten en biedt hun weinig werkgelegenheid. De afstand van de rivier tot het stadscentrum maakt vervoer een ander probleem, en sommige bewoners voelen dat hun leven gestrand is. Veel van de ontheemde families zijn ribeirinhos (‘riviermensen’). Ribeirinhos zijn traditionele mensen met een geschiedenis die meer dan 100 jaar teruggaat in het Braziliaanse Amazonegebied, toen kolonisten werk kwamen zoeken tijdens de grote vlucht van de latex winning in de 19e en de 20e eeuw. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Overstroomde eilanden en dode bomen in het stuwmeer van de Belo Monte-dam. Ribeirinhos (“riviermensen”) woonden op de vele eilanden, die nu onder water staan. Norte Energia was wettelijk verplicht om bomen te kappen en te verwijderen voordat de regio werd overstroomd om de methaanuitstoot te verminderen, wat bij zou dragen aan de afname van het broeikaseffect. Maar de meeste bomen werden simpelweg genegeerd om te rotten, dit in strijd met de overeenkomst met de regering. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Een jonge vrouw wordt door haar vrienden weggedragen uit een nachtclub in Altamira in 2016. Ze werd bewusteloos achterop een motorfiets gezet en vermoedelijk naar een ziekenhuis gebracht. Altamira heeft een aantal economische hausses meegemaakt, waaronder de grote vlucht van de latex winning in de 19e en 20e eeuw en de bouwhausse van de Trans Amazone Snelweg, die het binnenland van de Amazone opende voor de bouw van nederzettingen. De meest recente hausse kwam met de bouw van de Belo Monte Dam, een project van € 7 miljard dat de bevolking deed toenemen. Een maand nadat de bouw in 2015 was geëindigd, werden 20.000 werknemers ontslagen en de economie stortte in met 52 procent. Geweld en alcoholisme piekten. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Maria, een inheemse Xikrin Kayapo-vrouw, staat in de poort van de Casado Indios, die door de overheid gefinancierde accommodaties aanbiedt voor inheemse volkeren die de stad Altamira bezoeken. De Xikrin leven aan de oevers van de Bacaja-rivier (een belangrijke zijrivier van de Xingu), die ook negatief werd beïnvloed door de Belo Monte-dam. Illegale goudwinning is een ernstig probleem geworden op de Upper Bacaja, die nu lagere waterstanden heeft sinds de dam was voltooid. Inheemse gemeenschappen en gezondheidsexperts vrezen kwikvergiftiging van de zeer giftige mijnbouwactiviteiten stroomopwaarts. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Jose Pereira Cunha, bekend als “Pirolito” (Lollyhoofd), is de vicevoorzitter van een kleine mijnwerkerscoöperatie in de stad Ressaca. Hoewel het geen rijke levensstijl is, legt Pirolito uit dat mijnbouw meer is dan dat van hem en andere kleinschalige mijnwerkers, “het gaat over autonomie”, zegt hij. Ressaca is een historisch mijnstadje gesticht in de jaren 1940, met ongeveer 300 gezinnen die er wonen. Kleinschalige of ambachtelijke goudmijnbouw biedt werk aan ongeveer 200.000 mensen in Brazilië. Hoewel er wetten zijn die de zeer giftige activiteit reguleren, waarbij kwik wordt gebruikt om goud te winnen, zijn de wetten in de praktijk heel moeilijk te handhaven vanwege gebrek aan overheidsfinanciering en de logistiek van het opleggen van boetes diep in de Amazone. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Een veerpont waarbij tractoren worden gebruikt om boten naar de andere kant van de Pimental Dam die deel uitmaakt van het Belo Monte dam complex, te trekken. Inwoners en inheemse gemeenschappen moeten nog steeds door de Xingu-rivier navigeren en moeten daarvoor herhaaldelijk om de dam heen. De bootlift is een permanente dienst die wordt aangeboden door Norte Energia, het consortium dat de dam heeft gebouwd en exploiteert. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
18 maart 2014: Stafmedewerkers van Norte Energia staan achter soldaten van het Nationale Leger voordat ze gaan onderhandelen met een groep vissers die de ingang van een bouwplaats bezet hebben om te protesteren tegen de gevolgen voor hun rivieren en manier van leven. In februari 2017 keerden ontheemde vissersgezinnen die vroeger langs de rivier woonden terug om de oevers van het 200 vierkante kilometer grote reservoir te bezetten in een gewaagde actie om hun manier van leven te herwinnen. Meer dan honderd gezinnen hebben zich nu opnieuw gevestigd en lobbyen bij de overheid voor financiële steun en wettelijke erkenning. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Inheemse Juruna uit het Paquiçamba-reservaat bij een hoorzitting in 2016, waar ribeirinho gemeenschappen hun grieven uitten aan Norte Energia, de bouwer van de dam, en het Braziliaanse openbare ministerie (onafhankelijke federale aanklagers). Belo Monte verplaatste ongeveer 20.000 mensen, volgens schattingen van wereldwijde NGO’s zoals International Rivers. De Braziliaanse belangenbehartigingsgroep Xingu Vivo heeft het aantal veel hoger ingeschat, op meer dan 50.000. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Caboco Juruna uit het inheemse Juruna Paquiçamba-reservaat vist op Acarí-vissen (pantser-meervallen) op de “Grote Bocht” van deXingu-rivier in 2016. Juruna betekent “koningen van de rivier”, echter de gemeenschap vindt de Xingu-rivier nu eerder een dode rivier. Caboco vangt vis met behulp van een net of een geïmproviseerde harpoen gevormd uit een ijzeren staaf. In dit deel van de rivier is de waterstroom verminderd met 80 procent vanwege de stuwdam, waardoor het levensonderhoud van de vissers bedreigd is. De Juruna leefden van oudsher van verschillende soorten Acari-vis- ze aten sommige en verkochten anderen als siervis in het nabijgelegen Altamira. De Acari Zebra is uniek omdat hij alleen te vinden is op de Big Bend van deXingu, die een uniek ecosysteem heeft. De gemeenschap is nu bezorgd dat de bouw van de Belo Sun goudmijn stroomopwaarts, die de grootste open-put (dagbouw)goudmijn in Brazilië moet worden, de rivier en hun manier van leven verder zal beschadigen. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation
Het graf van Jariel Juruna in het dorp Mïratu, Paquiçamba-reservaat. Jarliel Juruna is eind november 2016 verdronken tijdens een poging te duiken naar een gewaardeerde soort van Acari, waarbij het gebruik van compressoren nodig was om tot een diepte van 65 voet te kunnen gaan. Bij deze poging functioneerde de compressor van Jarliel niet; hij stierf op de leeftijd van 20, en de Juruna gemeenschap was diep in rouw toen we aankwamen in Miratu. De Juruna geven de schuld aan de Belo Monte dam voor het afsnijden van de stroom van de rivier en het dwingen van alle vissen naar dieper water. Jarliel’s moeder beschuldigde Norte Energia ook van defecte buizen die op de compressor waren aangesloten. De Juruna zei dat voordat de Xingu afgedamd was, er vis overvloedig aanwezig was in de ondieptes van de rivier. De gemeenschap blijft vechten voor hun inheemse rechten. De Juruna zijn begonnen aan een onafhankelijk project dat de visbestanden langs deXingu-rivier monitort, met de hulp van het in Brazilië gevestigde Socio-Environmental Institute (ISA), en zij houden Norte Energia verantwoordelijk voor wat zij beschouwen als een rampzalige compensatieregeling . (In2015 diende het openbare parket een civiel proces tegen Norte Energia in waarin het beschuldigd werd van het veroorzaken van “etnocide” vanwege de manier waarop het zijn compensatieregeling implementeerde tijdens de bouw van de dam.) Norte Energia heeft deze beschuldigingen categorisch ontkend. Foto door Aaron Vincent Elkaim / The Alexia Foundation

Artikel gepubliceerd door Glenn Scherer

Nieuwste artikelen

2 Comments

  1. Wat een vreselijk triest verhaal. Helaas staat het niet op zichzelf. Het is al zo vaak gebeurd overal ter wereld. En niets van geleerd dus zal het zich in de toekomst herhalen waar ter wereld dan ook. Geld is altijd machtiger dan mens of natuur.

    1. Er worden wereldwijd nog veel meer van dit soort dammen gebouwd met nog schrijnender gevolgen. Zo erg!
      Tenslotte wordt het wateraanbod via deze rivieren steeds minder door de gevolgen van de invloed van de dam op het eco-systeem.
      Zodat uiteindelijk de dammen stuk voor stuk buiten gebruik raken.
      Google maar eens op: Marmot dam in Oregon, United States
      In dit artikel vind je een plaatje: https://news.mongabay.com/2018/11/mega-dam-costs-outweigh-benefits-global-building-spree-should-end-experts/

Laat een reactie achter op Dirk Detmar Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up